MEMORIAM

Het is speciaal hoor, je eerste mopsje! Zes jaar hebben we erover gedaan alvorens er eentje te kopen. We bezochten shows, lazen boeken en magazines waar we iets over de mops konden vinden en uiteindelijk, op een show in Gent, zijn we bij mopseneigenaars gaan informeren. Er was er daar eentje dat ons bijzonder aansprak, Brittyard's Hani-Popeye van Sergeï en Inga Roskov. Ik heb daar die mensen overladen met een massa vragen en ik keerde huiswaarts met de gegevens van de fokker. Ik natuurlijk direct gebeld. De fokster schrok zich een hoedje toen ik meteen met veel enthousiasme een pup bestelde. Zij wilde eerst wel een en ander over me weten, maar uiteindelijk stemde ze toe. Een dik half jaar later was het zover: we werden de trotse eigenaars van Kamal. Een zalig hondje!!!! Hij was een echte 'Jan Zonder Vrees': levendig, lief, slim, affectief…
En zo kan ik nog uren doorgaan. Ik heb met hem geshowd, daar hield ie van en hij was mooi; ik heb met hem nooit minder dan een eerste plaats uitmuntend behaald. Hij ging ook graag naar de hondenschool want daar kon ie wat bijleren en ook daar was hij dol op. Waar ik ging ging hij ook… want autorijden, dat was pas fijn! Overal waar hij kwam stal hij ieders hart, het was een schat voor iedereen. En zo leefden we samen heel gelukkig tot op die fatale dag. Ik vergeet het nooit, het was de laatste dag van het schooljaar en we hadden een feestje met de collega's. Opeens stond Staf, mijn man, daar. Tranen in zijn ogen… Dit was hoegenaamd geen gewone situatie, mijn man half wenend op een personeelsfeestje op school. Ik wist direct dat er iets mis was, maar dat het zo erg zou zijn… Kamal was verdronken in het zwembad! Staf heeft nog alles gedaan om hem te redden maar het was te laat, er kon geen hulp meer baten. We waren er kapot van. Zo'n jong hondje dat nog zoveel te bieden had op zulk een stomme manier verliezen, dat is vreselijk wraakroepend. Het eerste wat we dan ook gedaan hebben is dat zwembad afbreken. Geen risico's meer!!! Nu rust Kamal bij ons in de tuin. Mijn collega's zijn een lindeboom komen planten op zijn grafje. De boom bloeit prachtig en zal de mooiste worden die er bestaat, hij is het teken van eeuwig leven, het eeuwig voortleven van Kamal in ons hart.

Kolya Vom Ulmer Haus
Zoals u ziet is mijn verhaal nog niet af. Na het overlijden van Kamal was ik ontroostbaar. Staf wist niet meer wat te doen, de kinderen waren overstuur, kortom, de situatie bij ons thuis was gewoon chaotisch. Toen kwam mijn man op het idee om naar de fokster van Kamalletje te bellen om te vragen of ze geen pups had, of eventueel wist zitten. Birgit Sluiter, zo heet de fokster, was er zelf kapot van en heeft onmiddellijk alles gedaan wat ze kon om ons te helpen. Zelf had ze geen pups, maar ze is beginnen rondbellen en vond voor ons een pupje van 5 maanden bij Moniek Jansen. Het was wel een zwartje terwijl wij beige gewoon waren, maar al was hij nu groen of rood geweest, ik had hem nog genomen. We zijn dus onmiddellijk in de wagen gesprongen en hebben Kolya naar hier gehaald. Kolya heeft bij mij de liefde voor de zwarte mops opgewekt. Draai of keer het zoals je wil, maar buiten de kleur verschillen ze ook van temperament. Kolya was een enorm aanhankelijk hondje, hij voelde onmiddellijk dat er met mij iets niet in de haak zat en nam zich gelijk voor mij te troosten. Daar heeft hij zijn levenswerk van gemaakt. Bij het minste traantje of zelfs maar een droeve blik was hij daar al om te komen knuffelen, en knuffelen, dat kon hij hoor! Hij deed niets liever. En het leven ging hier al snel weer z'n gewone gangetje, Kolya mee naar her en der, Kolya naar de hondenschool waar hij kennis maakte met zijn vriendinnetje Lotje, een beige mopsenteefje. Oh, wat konden die samen plezier maken, het leek wel een echt koppel!
Nu zal u denken, dit kan niet meer stuk! Niets is minder waar. Omdat Kolya nooit ter dekking zou worden gebruikt gingen we hem laten castreren, een kleine onschuldige ingreep bij mijn dierenarts die overigens zeer goed op de hoogte is van anesthesie bij kortsnuiten. Er kon dus niets misgaan… dachten we. Kolya kwam echter zeer slecht uit de narcose; we kregen hem zelfs eerst niet mee naar huis. 's Avonds laat mochten we hem dan toch komen halen, maar hij leek maar niet bij te komen. Hij had ook bloederige stoelgang en leek wel doof en blind. De dag daarop begon hij kringetjes te lopen en botste hij tegen alles op. Terug naar de dierenarts dus. Hij at en dronk niet meer en werd aan een infuus gelegd. De dag daarop leek hij beter en ging hij weer mee naar huis, maar niet voor lang. Hij ging nu zienderogen achteruit en lag daar maar, zonder enig teken van emotie. Dus terug naar de kliniek, waar ik hem weer moest achterlaten. De volgende ochtend ging ik hem direct bezoeken en ik vond hem daar in zijn mand, met mijn dierenarts wenend naast hem. Ze wist niet meer wat te doen en vroeg me om met hem naar de universitaire dierenkliniek in Merelbeke te gaan; ze maakte onmiddellijk een afspraak, we waren nu maandagavond. De volgende ochtend ging ik hem ophalen om hem te brengen, maar het was niet meer nodig, we hebben hem zachtjes laten inslapen om hem uit zijn lijden te verlossen. Na autopsie in Merelbleke bleek dat Kolya niet is overleden aan de narcose, maar aan een zeldzame mopsenziekte: Pug Dog Encephalytis. Het is een vorm van hersenvliesontsteking die alle organen aantast en verschrikkelijke pijn teweegbrengt. Gelukkig voor Kolya, die natuurlijk al ziek was voor de operatie, heeft de narcose het proces versneld en is hij gespaard gebleven van 6 maanden afzien.
Ik heb Kolya aan de wetenschap geschonken zodat er verder onderzoek kon worden gedaan op zijn organen want over de ziekte is nog niet veel geweten, enkel dat ze dodelijk is en dat ze pas kan worden vastgesteld na het overlijden. Ze komt vooral voor bij mopsen - vandaar ook de naam - , is zeer zeldzaam en treft hondjes tussen hun anderhalf en drie jaar .
We vinden het vreselijk dat die kleine Kolya, die hier zoveel troost en vreugde heeft gebracht, op deze manier is moeten sterven. Ik hoop dat hij besefte dat ik er in zijn laatste momenten altijd was voor hem, net zoals hij er zijn ganse korte leventje steeds is geweest voor mij. Afscheid nemen is altijd erg, maar om op zo'n manier in anderhalf jaar tijd twee jonge hondjes te verliezen, dat is vreselijk en wraakroepend.
Ondertussen loopt hier een kleine roedel rond, maar de plaatsen van Kamal en Kolya blijven leeg, ze zijn onvervangbaar.
Dag mijn lieve schatje, slaap maar zacht...

Limisengi's Faust (03/06/2006-01/07/2008)

Ik kan je niet zien, niet horen, niet aanraken...
Toch weet ik dat je altijd bij me bent en dat ik in het mulle zand en in de witte sneeuw steeds de sporen van je voetjes naast de mijne zal zien.

Met heel veel liefde,

Inge

~

Limisengi's Dryade (19/08/2004 - 01/04/2010)

Wat jij voor ons betekende, is met geen woorden te omschrijven. Je was de mooiste, de liefste, onze schat, ons hartje, ons alles...

Je begon aan je welverdiende rustperiode. Rust nu maar zacht, zei ik nog. Hoe bizarre lijken die woorden nu, zo letterlijk had ik het niet bedoeld...  

De babies die je achterliet zijn opgegroeid tot prachtige pups, hun moeder waardig. Eentje lijkt sprekend op jou, en die houden we bij ons: Limisengi's Jellybean. Als ik in haar vurige oogjes kijk, dan zie ik jou. 

Nooit zullen we je vergeten, noch wij, noch je zus, noch je kinderen, noch al diegenen die het plezier hebben gehad je te mogen kennen. We hebben de wereld over jou verteld, en jouw naam wordt met liefde en respect uitgesproken: 

Yade...